با شدتی وحشیانه و جنون آمیز

آ نچنان که قلبم را سخت به درد آورد

آرزو کردم ای کاش هم اکنون همچون مسیح

بی درنگ آسمان از روی زمین برم دارد

یا لا اقل زمین دهان بگشاید و مرا در خود فرو بلعد

اما...نه...

من نه خوبی عیسی را داشتم و نه بدی قارون را.

من یک "متوسط" بی چاره بودم و ناچار

محکوم که پس از آن نیز "باشم و زندگی کنم"

نه..باشم و زنده بمانم.

و در این" وادی حیرت" پر هول و بیهودگی سرشار گم باشم.

و همچون دانه ای که شور و شوق های روییدن در درونش

خاموش می میرد و آرزوهای سبز در دلش می پژمرد

در برزخ شوم این"پیدای زشت"

و آن" ناپیدای زیبا" خرد گردم.

که این سرگذشت دردناک و سر نوشت بی حاصل ماست.

در برزخ دو سنگ این آسیای بی رحمی که...

"زندگی"نام دارد!!!

                                                                                         دکتر شریعتی

 پ.ن: