بیلچه ی قرمزرا برداشت

 شروع به کندن زمین کرد

 قرمز:عشق،نفرت،خشم !

به بلندی قبر! نه

عمقی کمتر دلش میطلبید آخر مهربان و عاشق بود  

اشک و لبخند

از برای حاصلش که عشق و قلبی خسته و بیمار

 به خود که آمد

پر شده بود از گذشته ،خاطرات

بدرود گفت  با دلی شکسته و امیدوار

و عشق را...

پ.ن:سه سال داره میشه چهار سال سخت گذشت، خیلی تو این سالها آدمهایی بودن که بهشون ایمان داشتم حتی اگه میگفتن بمیر براشون میمردم و جون میدادم اما بتی رو که ازشون ساختم خودشون شکستن و برای شکستن هر کدومشون بیشتر از هر کسی من رنج کشیدم هیچوقت شبها و روزهایی که اشک همدم و مونس شده بود رو فراموش نمیکنم به خدا سخته.

خدای خوب و مهربانم  کمکم کن حرفی نزنم که به کسی بر بخوره و یا دلی را بشکنم .

دوستای وبلاگی خواستن من شاد باشم.چشم.

برای دوستای گلم که امتحاناشون شروع شده آرزوی موفقیت دارم و برای بهترینم سمیه ی مهربونم و هدی نازنینم و سمائی ها ،دوستتون دارم